પિતા સાથે બોલવાનું બંધ કરી દેનાર દીકરાએ રાત્રે અચાનક ઘરના દરવાજે ગાડી ઊભી રાખી, કારણ પૂછ્યું તો…

રમણિકભાઈ સવારના પહોરમાં વરંડામાં આવીને બેઠા. એમની નજર દરરોજની જેમ સામેના લીમડા નીચે ઊભેલી જૂની સફેદ ગાડી પર પડી. ગાડીની જગ્યા સાવ ખાલી હતી.

રમણિકભાઈએ પોતાના ચશ્મા સરખા કર્યા અને ફરી જોયું. ત્યાં ગાડી નહોતી અને જમીન પર સૂકા પાંદડાં વેરાયેલાં હતાં. એમનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું.

તેમણે તરત જ અંદર મોટેથી અવાજ દીધો. "અરે રોહિત, ક્યાં ગયો તું?" રમણિકભાઈના અવાજમાં ગભરાટ હતો.

રોહિત હાથમાં ચાનો કપ લઈને બહાર આવ્યો. "શું થયું બાપુજી, કેમ આટલી બૂમો પાડો છો?" રોહિતે સહજતાથી પૂછ્યું.

"આપણી ગાડી ક્યાં છે? સવારના પહોરમાં કોણ લઈ ગયું?" રમણિકભાઈએ આંગળી ચીંધીને પૂછ્યું.

રોહિતે ચાની એક ચૂસકી લીધી. "બાપુજી, મેં એ ગાડી કાલે સાંજે વેચી દીધી છે," રોહિતે શાંતિથી કહ્યું.

રમણિકભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. "તેં મારી ગાડી વેચી દીધી? મને પૂછ્યા વગર?" રમણિકભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

"હા બાપુજી, એ જૂનો ડબ્બો ઘરમાં પડ્યો પડ્યો સડતો હતો," રોહિત બોલ્યો. "હવે એની કોઈ જરૂર નહોતી એટલે મેં સારા પૈસામાં પતાવી દીધી."

રમણિકભાઈનો ચહેરો ગુસ્સા અને દુઃખથી લાલ થઈ ગયો. તેમણે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર હાથમાં રહેલી લાકડી જમીન પર પટકી. તેઓ સીધા પોતાના ઓરડામાં ગયા અને અંદરથી સાંકળ ચડાવી દીધી.

તે દિવસ પછી રમણિકભાઈએ દીકરા સાથે એક પણ બોલ બોલવાનું બંધ કરી દીધું. ઘરમાં અચાનક એક ભારે ખામોશી છવાઈ ગઈ. રોહિત સવારે જમવાનું ટેબલ પર મૂકી જતો પણ રમણિકભાઈ એની સામે જોતા પણ નહીં.

આડોશપાડોશના લોકોને પણ આ વાતની ખબર પડી ગઈ. બધા રોહિતને સ્વાર્થી સમજવા લાગ્યા કે દીકરાએ બાપની મરજી વિરુદ્ધ ગાડી વેચી મારી. રોહિત કોઈની વાતનો જવાબ આપતો નહીં અને સવારે વહેલો નીકળી જતો.

આમ ને આમ ચાર મહિના વીતી ગયા. રમણિકભાઈ ખાલી બારી પાસે બેસીને ખાલી પડેલી જગ્યા સામે જોયા કરતા. તેમની આંખોમાં દરરોજ એક અજાણ્યો ખાલીપો દેખાતો હતો.

એક દિવસ બપોરે ગામના સરપંચ રમણિકભાઈને મળવા આવ્યા. "રમણિકભાઈ, અંદર આવું કે?" સરપંચે દરવાજેથી પૂછ્યું.

રમણિકભાઈએ ધીમેથી માથું હલાવીને આવકાર આપ્યો. "આવો ભાઈ, કેમ આજે અચાનક આંટો માર્યો?" તેમણે પૂછ્યું.

"તમારા જૂના ઘરની વાત કરવા આવ્યો છું," સરપંચે બેસતાં કહ્યું. "ગામમાં તમારું જે વડીલોપાર્જિત મકાન હતું તે સાવ જર્જરિત થઈ ગયું હતું."

રમણિકભાઈ ઊંડો શ્વાસ લઈને બોલ્યા, "હા, મને ખબર છે કે એ મકાન પડવા જેવું હતું. મારી પાસે તો હવે એને સમરાવવાના કોઈ પૈસા નહોતા."

સરપંચ હસી પડ્યા. "પણ હવે તમારે ચિંતા કરવાની જરૂર નથી રમણિકભાઈ," સરપંચે કહ્યું. "તમારા દીકરા રોહિતે તો આખું ઘર નવું જેવું બનાવી દીધું છે."

રમણિકભાઈ ચોંકી ગયા. "શું વાત કરો છો? રોહિતે ગામનું ઘર સમરાવ્યું?" તેમણે અચરજથી પૂછ્યું.

"હા, છેલ્લા ચાર મહિનાથી એ દર અઠવાડિયે ગામડે આવતો હતો," સરપંચે વિગતવાર જણાવ્યું. "છત બદલાવી, દીવાલોનું પ્લાસ્ટર કરાવ્યું અને પાયા પણ મજબૂત કરાવી દીધા."

સરપંચે પોતાના ખિસ્સામાંથી નવા સમારકામ કરેલા ઘરના ફોટા કાઢ્યા. તેમણે ફોટા રમણિકભાઈના હાથમાં મૂક્યા.

"રોહિતે મજૂરો સાથે ઊભા રહીને બધું કામ કરાવ્યું છે," સરપંચ બોલ્યા. "એ કહેતો હતો કે ચોમાસામાં બાપુજીનું જૂનું ઘર પડી ન જવું જોઈએ."

સરપંચ ચા પીને નીકળી ગયા. રમણિકભાઈ ફોટા હાથમાં પકડીને સ્તબ્ધ થઈને બેસી રહ્યા. તેમના મનમાં વિચારોનું મોટું વાવાઝોડું ઊભું થયું.

તેમને સમજાયું કે રોહિતે ગાડીના પૈસા પોતાની મોજશોખ માટે નહોતા વાપર્યા. તેણે તો કુટુંબની આબરૂ અને વડીલોની નિશાની બચાવવા માટે આ બધું કર્યું હતું. છતાં પણ રમણિકભાઈના દિલમાં લાગેલો ઘા રુઝાયો નહોતો.

સાંજે રોહિત કામ પરથી ઘેર પાછો આવ્યો. તેણે જોયું કે બાપુજી વરંડામાં બેઠા હતા અને તેમના હાથમાં ગામના ઘરના ફોટા હતા.

રોહિત ધીમે પગલે પિતા પાસે આવ્યો. "બાપુજી, તમે ફોટા જોઈ લીધા?" રોહિતે આશાભરી નજરે પૂછ્યું.

રમણિકભાઈએ કોઈ જવાબ ન આપ્યો. તેમણે ફોટા ટેબલ પર મૂકી દીધા. તેમના ચહેરા પર ખુશીને બદલે હજુ પણ ઊંડો રોષ દેખાતો હતો.

રોહિત ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. "બાપુજી, હવે તો મારી સાથે વાત કરો," રોહિતે કરગરીને કહ્યું. "મેં એ પૈસા સારા કામ માટે જ વાપર્યા હતા, ઘર ગમે ત્યારે પડી જાય તેમ હતું."

રમણિકભાઈએ રોહિતની આંખોમાં જોયું. તેમની આંખોમાંથી બે ટીપાં આંસુ ગાલ પર સરી પડ્યાં.

"તેં ઘર બચાવી લીધું રોહિત, પણ તેં મારું સર્વસ્વ લૂંટી લીધું," રમણિકભાઈ ભારે અવાજે બોલ્યા.

રોહિત ગૂંચવાઈ ગયો. "હું સમજ્યો નહીં બાપુજી, એક જૂની લોખંડની ગાડી માટે તમે આટલું બધું દુઃખ લગાડો છો?"

રમણિકભાઈ ઊભા થયા અને ખાલી પડેલી જગ્યા તરફ આંગળી ચીંધી. "એ માત્ર લોખંડનો ડબ્બો નહોતો રોહિત," રમણિકભાઈનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

રોહિત ચૂપચાપ પિતા સામે જોઈ રહ્યો. તેને સમજાતું નહોતું કે પિતા હજુ પણ કેમ આટલા નારાજ હતા.

"તારી મા જ્યારે છેલ્લી ઘડીએ પથારીમાં હતી, ત્યારે એણે હોસ્પિટલ જવા માટે એ ગાડીનો સહારો લીધો હતો," રમણિકભાઈએ ભૂતકાળ યાદ કર્યો.

રોહિતના ધબકારા અચાનક વધી ગયા. તેણે પિતા તરફ ધ્યાનથી જોયું.

"હોસ્પિટલ પહોંચતાં પહેલાં એણે એ ગાડીના દરવાજાના હેન્ડલ અને સીટ પર પોતાનો હાથ ફેરવ્યો હતો," રમણિકભાઈ ડૂસકું ભરતાં બોલ્યા. "એ આ દુનિયા છોડી ગઈ તે પહેલાં એ ગાડી એ છેલ્લી ચીજ હતી જેને એણે સ્પર્શ કર્યો હતો."

રોહિત આ સાંભળીને સાવ સુન્ન થઈ ગયો. તેના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ નીકળી શક્યો નહીં.

"હું દરરોજ સવારે એ સીટ પર હાથ મૂકતો ત્યારે મને લાગતું કે તારી મા મારી બાજુમાં બેઠી છે," રમણિકભાઈ રડી પડ્યા. "તેં એ ગાડી વેચીને મારી પાસેથી તારી માનો છેલ્લો અહેસાસ છીનવી લીધો."

રોહિતના હાથમાંથી પિતાનો હાથ છૂટી ગયો. તે જમીન પર બેસી પડ્યો અને તેના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો.

"બાપુજી, મને ખરેખર આ વાતની ખબર નહોતી," રોહિત રડતાં રડતાં બોલ્યો. "મને લાગ્યું કે હું ઘર સુધારીને એક સારો દીકરો બની રહ્યો છું."

રમણિકભાઈએ નીચું જોઈ લીધું. "સમસ્યાનો ઉકેલ લાવવો સારો છે રોહિત, પણ કોઈની કિંમતી યાદોને ભૂંસી નાખવાનો અધિકાર તને કોઈએ નથી આપ્યો."

ઓરડામાં લાંબી શાંતિ છવાઈ ગઈ. બહાર પવન ફૂંકાતો હતો અને લીમડાના પાંદડાં ખરતાં હતાં. બંને બાપ-દીકરો પોતાની જગ્યાએ મૂંગા બેઠા હતા.

રોહિતને પોતાની મોટી ભૂલ સમજાઈ ગઈ હતી. વ્યવહારિક રીતે સાચા હોવું એનો અર્થ એ નથી કે આપણે કોઈની લાગણીઓને કચડી શકીએ.

રોહિત તરત જ ઊભો થયો અને પોતાની બાઇક લઈને બહાર નીકળી ગયો. રમણિકભાઈ તેને જતો જોઈ રહ્યા પણ કશું બોલ્યા નહીં.

રાતના નવ વાગ્યા હતા અને આકાશમાં અંધારું ઘેરાઈ ગયું હતું. ઘરના દરવાજે અચાનક એક પરિચિત હોર્નનો અવાજ સંભળાયો.

રમણિકભાઈ ચમકીને ઊભા થઈ ગયા. તેમણે ઝડપથી વરંડામાં આવીને જોયું. સામે એ જ જૂની સફેદ ગાડી આવીને ઊભી રહી હતી.

ગાડીમાંથી રોહિત બહાર નીકળ્યો. તેની સાથે ગાડી ખરીદનાર માણસ પણ હતો. રોહિતના હાથમાં ગાડીની ચાવી હતી.

"બાપુજી, મેં ગામના ઘર માટે લીધેલી લોનમાંથી આ ગાડી પાછી ખરીદી લીધી છે," રોહિતે ચાવી પિતાના હાથમાં મૂકતાં કહ્યું.

ગાડી ખરીદનાર ભાઈએ પણ હાથ જોડ્યા. "કાકા, મને રોહિતે બધી વાત કરી એટલે મેં તરત ગાડી પાછી આપી દીધી."

રોહિત રમણિકભાઈના પગમાં પડી ગયો. "બાપુજી, મને માફ કરી દો. હું તમારા મનની વાત સમજી ન શક્યો."

રમણિકભાઈએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે દીકરાને ઊભો કર્યો. તેમણે રોહિતને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો.

"તેં આજે સાબિત કરી દીધું કે તું માત્ર ઘર નહીં, સંબંધો પણ સાચવી જાણે છે," રમણિકભાઈએ દીકરાના માથે હાથ મૂક્યો.

રમણિકભાઈ ધીમે પગલે ગાડી પાસે ગયા. તેમણે ગાડીના દરવાજા પર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો. તેમને લાગ્યું કે જાણે વર્ષો પછી એમનું ઘર ખરેખર પૂરું થયું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.