પિતાનું કિંમતી કામ અચાનક અટકી ગયું એટલે ચિંતામાં ડૂબી ગયા, ત્યારે દીકરાએ જે કર્યું તે જાણીને...

અરવિંદભાઈ એક મધ્યમ વર્ગના પરિવારમાંથી આવતા હતા અને શહેરની એક ખાનગી ફાયનાન્સ કંપનીમાં એકાઉન્ટન્ટ તરીકે નોકરી કરતા હતા. તેમનો આખો સંસાર તેમની પત્ની અંજલી અને સાત વર્ષના માસૂમ દીકરા કાવ્યની આસપાસ જ સિમિત હતો. અરવિંદભાઈનો પગાર ખૂબ જ મર્યાદિત હતો, જેમાં ઘરનું ભાડું, રાશન, કાવ્યની સ્કૂલની ફી અને રોજના નાના-મોટા ખર્ચાઓ માંડ-માંડ પુરા થતા હતા. આજના આ મોંઘવારીના જમાનામાં મધ્યમ વર્ગના માણસ માટે પોતાના સપનાઓ બાજુ પર મૂકીને પરિવારની જરૂરિયાતો પૂરી કરવી એ જ સૌથી મોટું લક્ષ્ય બની જતું હોય છે. અરવિંદભાઈ પણ એવા જ પિતા હતા, જે પોતાના ફાટેલા શર્ટ પર ગંજી પહેરી લેતા પરંતુ કાવ્ય માટે દર દિવાળીએ નવા કપડાં લાવવામાં ક્યારેય કચાશ ન રાખતા.

પરંતુ છેલ્લા કેટલાક સમયથી ઓફિસમાં કામનું ભારણ ખૂબ જ વધી ગયું હતું. કંપનીના ટાર્ગેટ્સ પૂરા કરવા અને વધારાની કમાણી કરવા માટે અરવિંદભાઈ ઓફિસેથી આવ્યા પછી પણ મોડી રાત સુધી ઘરે લેપટોપ લઈને બેસી રહેતા. સવારે વહેલા નીકળી જવું અને રાત્રે થાકીને લોથપોથ થઈને પાછા ફરવું એ તેમનો નિત્યક્રમ બની ગયો હતો. આ બધાની વચ્ચે સાત વર્ષનો નાનો કાવ્ય હંમેશાં પોતાના પપ્પાની રાહ જોતો ઓસરીમાં બેસી રહેતો. તે ઈચ્છતો હતો કે પપ્પા તેની સાથે થોડીવાર રમે, તેને વાર્તા સંભળાવે અથવા તો તેના સોનાના પટ્ટાવાળી જૂની ઘડિયાળ સાથે તેને રમવા દે. પણ અરવિંદભાઈ હંમેશાં કહી દેતા, "બેટા, અત્યારે પપ્પા બહુ કામમાં છે, તું મમ્મી પાસે ચાલ્યો જા."

એક રવિવારના દિવસે અરવિંદભાઈ સવારે થોડા નવરા હતા. તેમણે જોયું કે કાવ્ય ટીવી પર એક સુંદર સાયકલની એડવર્ટાઈઝમેન્ટ ખૂબ જ એકીટશે જોઈ રહ્યો હતો. તેની આંખોમાં એ લાલ રંગની સાયકલ મેળવવાની તીવ્ર ઈચ્છા સાફ દેખાઈ આવતી હતી. અરવિંદભાઈ કાવ્યની પાસે ગયા, તેના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને પોતાના ખિસ્સામાંથી એક સુંદર, માટીનો લાલ રંગનો ગલ્લો કાઢીને તેના હાથમાં મૂક્યો.

અરવિંદભાઈએ હસતા હસતા કહ્યું, "લે બેટા કાવ્ય, આ તારો નવો ગલ્લો. આજથી પપ્પા તને રોજ જે પોકેટ મની આપે અથવા તારા દાદા-દાદી તને જે રૂપિયા આપે, એ આમાં બચત કરજે. જ્યારે આ ગલ્લો પૂરો ભરાઈ જાય ને, ત્યારે તને દુનિયામાં જે વસ્તુ સૌથી વધુ ગમતી હોય ને, એ તું આનાથી ખરીદી લેજે."

કાવ્યના ચહેરા પર ખુશીનો પાર ન રહ્યો. તેનો ચહેરો એકદમ ખીલી ઉઠ્યો. તેણે ગલ્લાને પોતાના નાના હાથોમાં પકડી લીધો અને પૂછ્યું, "સાચે પપ્પા? આ ગલ્લો ભરાઈ જશે એટલે મને મારી સૌથી ગમતી વસ્તુ મળી જશે ને?" અરવિંદભાઈએ હસીને હા પાડી. એ દિવસ પછી કાવ્યનો એક નવો નિયમ બની ગયો. તેને ક્યાંયથી પણ એક રૂપિયો, બે રૂપિયા કે પાંચ રૂપિયાનો સિક્કો મળે એટલે તે દોડતો જઈને પોતાના ગલ્લામાં નાખી દેતો. તે ગલ્લાને કાન પાસે રાખીને હલાવતો અને સિક્કાઓનો રણકાર સાંભળીને ખુશ થતો. તેના મનમાં એક જ સપનું હતું કે ગલ્લો ભરાશે એટલે તે પોતાની મનપસંદ વસ્તુ લાવશે.

જોતજોતામાં ચાર મહિનાનો સમય વીતી ગયો. કાવ્યનો ગલ્લો હવે સિક્કાઓથી ઘણો ભારે થઈ ચૂક્યો હતો. બીજી તરફ, અરવિંદભાઈની જિંદગી વધુ વ્યસ્ત અને તણાવપૂર્ણ બની ગઈ હતી. કંપનીના વાર્ષિક ઓડિટના દિવસો નજીક હતા, એટલે બધો જ ડેટા તૈયાર કરવાની સંપૂર્ણ જવાબદારી અરવિંદભાઈના માથે હતી. આ કામ એટલું મહત્વનું હતું કે જો સમયસર પૂરું ન થાય તો તેમની નોકરી પર પણ જોખમ આવી શકે તેમ હતું.

એક રાત્રે બાર વાગ્યાની આસપાસ આખો અઠવાડિયો ચાલે એટલું મોટું કામ લઈને અરવિંદભાઈ પોતાના રૂમમાં ટેબલ પર લેપટોપ ખોલીને બેઠા હતા. અચાનક, લેપટોપની સ્ક્રીન ઝબકી અને આખું લેપટોપ બંધ થઈ ગયું. અરવિંદભાઈએ પાવર બટન દબાવ્યું, ચાર્જર ભરાવ્યું, પણ લેપટોપ ચાલુ જ ન થયું. તે લેપટોપ ઘણું જૂનું હતું અને તેનું મધરબોર્ડ સંપૂર્ણપણે શોર્ટ થઈ ગયું હતું.

અરવિંદભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમનો આખો ચહેરો એકદમ ફીકો પડી ગયો. ઑડિટનો બધો જ મહત્વનો ડેટા એ લેપટોપમાં હતો અને સવારે ઓફિસમાં રિપોર્ટ સબમિટ કરવાનો હતો. તેમને માથા પર હાથ મૂકી દીધો અને ટેન્શનના કારણે તેમનું બ્લડપ્રેશર વધી ગયું. તેઓ મનોમન极其 અકળાઈ રહ્યા હતા. બીજા દિવસે સવારે વહેલા તેઓ બજારમાં લેપટોપ રીપેર કરનારની દુકાને પહોંચ્યા. દુકાનદારે લેપટોપ તપાસીને કહ્યું, "સાહેબ, આનું મધરબોર્ડ અને હાર્ડડિસ્ક બંને બગડી ગયા છે. આને તાત્કાલિક રીપેર કરવાના પંદર હજાર રૂપિયા થશે અને જો નવું લેપટોપ લેવું હોય તો ઓછામાં ઓછા ત્રીસ-ચાલીસ હજાર જોઈશે."

આ આંકડો સાંભળતા જ અરવિંદભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. આ મહિનાના બધા જ પૈસા ઘરના ભાડામાં અને લોનના હપ્તામાં પુરા થઈ ચૂક્યા હતા. બેંક એકાઉન્ટમાં માંડ બે-ત્રણ હજાર રૂપિયા બચ્યા હતા. પંદર હજાર રૂપિયાની તાત્કાલિક સગવડ ક્યાંથી કરવી એ વિચારીને અરવિંદભાઈ આખો દિવસ બજારમાં ભટકતા રહ્યા, પણ ક્યાંયથી પૈસાની વ્યવસ્થા ન થઈ. સાંજે જ્યારે તેઓ ઘરે પાછા ફર્યા ત્યારે તેમનો ચહેરો ઉદાસી અને થાકથી ભરેલો હતો. તેઓ હોલના સોફા પર માથા પર હાથ દઈને બેસી ગયા. તેમની આંખોમાં લાચારીના આંસુ સાફ દેખાતા હતા. અંજલીએ તેમને પાણી આપ્યું, પણ તેમને પાણી પીવાનું પણ મન ન થયું.

સાત વર્ષનો કાવ્ય ઓસરીના ખૂણામાં ઊભો રહીને આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેના નાના મગજમાં એ વાત ઘર કરી ગઈ કે તેના પપ્પા આજે બહુ મોટી મુશ્કેલીમાં છે અને કોઈ વસ્તુના કારણે બહુ જ રડી રહ્યા છે. કાવ્ય ચુપચાપ પોતાના રૂમમાં ગયો. તેણે કબાટમાંથી પોતાનો વ્હાલો માટીનો લાલ ગલ્લો બહાર કાઢ્યો. તે ગલ્લા સામે બે મિનિટ સુધી જોઈ રહ્યો. તેને પોતાની પેલી લાલ સાયકલ યાદ આવી, જે તે ખરીદવા માંગતો હતો. પણ પિતાની લાચારી સામે તેનું એ સપનું નાનું પડી ગયું.

કાવ્યે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર ગલ્લાને જમીન પર પછાડ્યો. 'તડતડાટ' અવાજ સાથે માટીનો ગલ્લો તૂટી ગયો અને તેમાંથી એક, બે, પાંચ અને દસ રૂપિયાના અસંખ્ય સિક્કાઓ અને કેટલીક નોટો આખા ભોંયતળિયે વેરાઈ ગઈ. કાવ્યે极其 સાવધાનીથી બધા જ સિક્કાઓ અને નોટો ભેગી કરી અને પોતાના નાના શર્ટના પલંગ જેવા ગજવામાં અને બંને હાથોમાં ભરી લીધા.

તે દોડતો હોલમાં આવ્યો જ્યાં અરવિંદભાઈ હજુ પણ ચિંતામાં ડૂબેલા બેઠા હતા. કાવ્યે આગળ વધીને પોતાના બંને નાના હાથ અરવિંદભાઈની હથેળી પર મૂક્યા અને બધા સિક્કા અને નોટો ખખડાવીને પપ્પાના હાથમાં આપી દીધા.

અરવિંદભાઈ ચોંકી ગયા. તેમને કાવ્ય સામે જોયું, કાવ્યના ચહેરા પર એક અનોખો આત્મવિશ્વાસ હતો. અરવિંદભાઈએ પૂછ્યું, "બેટા કાવ્ય... આ શું છે? તેં તારો ગલ્લો કેમ તોડી નાખ્યો?"

કાવ્યે પોતાની માસૂમ આંખોથી પપ્પાના આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "પપ્પા, તમે કાલે રાત્રે કહેતા હતા ને કે લેપટોપ બગડી ગયું છે અને કામ અટકી ગયું છે એટલે તમે બહુ ઉદાસ છો. આ લો મારા ગલ્લાના બધા જ પૈસા. આનાથી તમે તમારું લેપટોપ સાજું કરાવી લો અને ઓફિસનું કામ પૂરું કરી લો. પ્લીઝ પપ્પા, તમે રડો નહીં."

સાત વર્ષના બાળકના મોઢેથી આવી વાત સાંભળીને અરવિંદભાઈનું હૃદય એકદમ દ્રવી ઉઠ્યું. તેમની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેમને કાવ્યને વહાલથી પોતાની ગોદમાં બેસાડ્યો.

અરવિંદભાઈએ ગદ્ગદ કંઠે અને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "પણ બેટા... આ પૈસા તો તેં ખૂબ જ મહેનતથી ભેગા કર્યા હતા. તેં મને કહ્યું હતું ને કે તારે આ ગલ્લાના પૈસાથી તારી સૌથી ગમતી વસ્તુ પેલી લાલ સાયકલ ખરીદવી છે. આ તો તારે તારા સપના માટે વાપરવાના હતા, તેં મારા માટે આ કેમ આપી દીધા?"

કાવ્યે જે જવાબ આપ્યો, તે સાંભળીને અરવિંદભાઈના શરીરના રુંવાડા ઊભા થઈ ગયા અને ઘરમાં ઊભેલી અંજલી પણ પોતાના આંસુ રોકી ન શકી.

કાવ્યે极其 માસૂમિયતથી હસતા હસતા કહ્યું, "પપ્પા, જ્યારે તમે આખો દિવસ લેપટોપ લઈને બેઠા રહો છો ને, ત્યારે તમે બહુ ચિંતામાં હોવ છો અને મારી સામે જોતા પણ નથી. પણ જ્યારે તમારું કામ પૂરું થઈ જાય છે અને તમે ખુશ થઈને મને હવામાં ઉછાળો છો, મારી સાથે ઘોડો-ઘોડો રમો છો અને હસીને મને ગળે લગાવો છો ને... પપ્પા, તમારો એ હસતો ચહેરો અને તમારી સાથેની એ રમત મને આ દુનિયામાં સૌથી વધુ ગમે છે. મારી એ સૌથી ગમતી વસ્તુ આ સાયકલ કરતાં પણ ઘણી મોટી છે. મારે સાયકલ નથી જોઈતી પપ્પા, મારે તો બસ મારો હસતો રમતો પપ્પા પાછો જોઈએ છે."

બાળકના મુખેથી નીકળેલું આ અસલી સત્ય સાંભળીને અરવિંદભાઈને જાણે બ્રહ્મજ્ઞાન થઈ ગયું. તેમને અહેસાસ થયો કે તેઓ સફળતા, પૈસા અને ઓફિસના કામની આંધળી દોટમાં કેટલા મોટા અંધ બની ગયા હતા. જે દીકરાના ભવિષ્ય માટે તેઓ રાત-દિવસ લોહી-પાણી એક કરી રહ્યા હતા, એ જ દીકરાનું વર્તમાન તેઓ પોતાના હાથે જ છીનવી રહ્યા હતા. કાવ્યને કોઈ મોંઘી સાયકલ કે રમકડાની જરૂર નહોતી, તેને તો માત્ર તેના પિતાના પ્રેમ અને સમયની ભૂખ હતી. ટેકનોલોજી અને પૈસાથી ભલે દુનિયાની ભૌતિક વસ્તુઓ ખરીદી શકાતી હોય, પણ બાળકની માસૂમ ખુશી અને પરિવારનો અમૂલ્ય સમય ક્યારેય પાછો ખરીદી શકાતો નથી.

અરવિંદભાઈએ કાવ્યને જોરથી પોતાની છાતી સરસો ચાંપી દીધો અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યા. આજે તેમને લાગ્યું કે ભલે તેમની પાસે મોટું બેંક બેલેન્સ નથી, પણ દુનિયાની સૌથી મોટી અમીરી તેમના ઘરમાં દીકરાના રૂપમાં બેઠી છે.

બીજા દિવસે અરવિંદભાઈએ કાવ્યના ગલ્લાના પૈસા બાજુ પર મૂક્યા અને પોતાના એક મિત્ર પાસેથી થોડી રકમ ઉછીની લઈને લેપટોપ રીપેર કરાવ્યું. ઓફિસનું ઓડિટનું કામ પણ સમયસર પૂરું થઈ ગયું અને કંપનીના માલિકે અરવિંદભાઈના કામની ખૂબ પ્રશંસા કરી. પરંતુ આ વખતે અરવિંદભાઈ બદલાઈ ચૂક્યા હતા. હવે તેઓ ઓફિસનું કામ ઓફિસે જ મૂકીને આવતા હતા.

સાંજે સાડા સાત વાગ્યે જ્યારે તેઓ ઘરે આવતા, ત્યારે લેપટોપ ખોલવાના બદલે સીધા કાવ્ય પાસે જતા, તેને ગોદમાં ઉપાડી લેતા અને બંને બાપ-દીકરો ઘરના આંગણામાં કલાકો સુધી હસતા-રમતા રહેતા. અરવિંદભાઈએ પોતાના પહેલા પગારમાંથી કાવ્ય માટે પેલી સુંદર લાલ રંગની સાયકલ પણ ખરીદી આપી. આજે કાવ્ય સાયકલ ચલાવી રહ્યો હતો અને અરવિંદભાઈ તેને જોઈને હસી રહ્યા હતા. ઘરનું વાતાવરણ હવે તણાવથી મુક્ત થઈને સાચા અર્થમાં પ્રેમનું મંદિર બની ગયું હતું. કારણ કે પિતા સમજી ગયા હતા કે જિંદગીની અસલી કમાણી પૈસામાં નહીં, પણ પરિવાર સાથે વિતાવેલી ખુશીની ક્ષણોમાં છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.