પૌત્રએ દાદાનો જૂનો ડબલા જેવો ફોન બજારમાં વેચી દીધો, ખરીદનારે અંદર પડેલો વીડિયો બતાવ્યો તો...

સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને ઘરમાં ચા-નાસ્તાની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી. સોહમ હાથમાં પોતાનો નવો મોંઘો સ્માર્ટફોન લઈને સોફા પર બેસીને કંઈક જોઈ રહ્યો હતો. રસોડામાંથી તેની માતા ગીતાબેન ચાનો કપ લઈને ડ્રોઈંગ રૂમમાં આવ્યા.

આંગણામાં ખાટલો ઢાળીને બેઠેલા દાદા મનસુખભાઈ હાથમાં એક જૂનો સાદો કીપેડ વાળો ફોન પકડીને બેઠા હતા. એ ફોનની બોડી પરથી રંગ ઉડી ગયો હતો અને તેના બટનો પણ ઘસાઈ ગયા હતા. તેઓ વારંવાર એ ફોનની સ્ક્રીન ચાલુ કરીને જોતા હતા અને પછી બંધ કરી દેતા હતા.

સોહમની નજર અચાનક દાદાના હાથમાં રહેલા એ જૂના ડબલા જેવા ફોન પર પડી. તેને મનમાં થયું કે આ જમાનામાં પણ દાદા આવો જૂનો ભંગાર ફોન લઈને કેમ ફરે છે. ઘરમાં બધા પાસે સારા ટચસ્ક્રીન ફોન હતા, પણ દાદા આ ફોનને ક્યારેય પોતાનાથી દૂર કરતા નહોતા.

"દાદા, આટલો જૂનો ફોન વાપરવામાં તમને શરમ નથી આવતી?" સોહમે સોફા પરથી જ મોટો અવાજ લગાવ્યો. "હું તમને નવો સ્માર્ટફોન લાવી આપું, આને કચરામાં નાખી દો."

મનસુખભાઈએ ધીમેથી માથું ઊંચું કર્યું અને સોહમ સામે જોયું. "ના બેટા, મને આ ફોન બરાબર ફાવે છે, મારે નવા ફોનની કોઈ જરૂર નથી."

સોહમે મોં મચકોડ્યું અને ચા પીવા લાગ્યો. તેને પોતાના કોલેજના મિત્રો સામે દાદાનો આ સાદો ફોન બહુ શરમજનક લાગતો હતો. જ્યારે પણ તેના મિત્રો ઘરે આવતા, ત્યારે દાદા આ જ ફોન લઈને બેઠા હોવાથી સોહમને સંકોચ થતો હતો.

તે દિવસે બપોરે દાદા મંદિરે દર્શન કરવા ગયા હતા અને ફોન પોતાના ઓશિકા નીચે જ ભૂલી ગયા હતા. સોહમ તેમના રૂમમાં ગયો અને તેણે ઓશિકા નીચેથી એ જૂનો ફોન બહાર કાઢ્યો. તેના મનમાં થયું કે જ્યાં સુધી આ જૂનો ફોન ઘરમાં રહેશે, ત્યાં સુધી દાદા નવો ફોન લેશે જ નહીં.

તેણે વિચાર્યું કે બજારમાં મોબાઈલની દુકાને આ ફોન વેચી દેવો સારો રહેશે. જે બે-પાંચસો રૂપિયા આવે તેમાંથી પોતે પેટ્રોલ પુરાવી લેશે અને દાદા માટે નવો ફોન લાવવાની ફરજ પડશે. તે કોઈને પણ કહ્યા વગર એ જૂનો ફોન લઈને બજાર તરફ નીકળી ગયો.

બજારમાં આવેલી એક જૂની મોબાઈલ રીપેરીંગની દુકાને જઈને સોહમે એ ફોન ટેબલ પર મૂક્યો. દુકાનદારે ફોન તપાસ્યો અને કહ્યું કે આના માત્ર પાંચસો રૂપિયા મળશે. સોહમે તરત જ હા પાડી દીધી, પાંચસો રૂપિયા ખિસ્સામાં મૂક્યા અને ઘરે પાછો આવી ગયો.

સાંજે પાંચ વાગ્યે મનસુખભાઈ મંદિરેથી પાછા આવ્યા. તેઓ સીધા પોતાના રૂમમાં ગયા અને હંમેશાની જેમ ઓશિકા નીચે હાથ નાખ્યો. ત્યાં ફોન ન મળતા તેઓ ગભરાઈ ગયા અને આખા રૂમમાં શોધખોળ કરવા લાગ્યા.

તેઓ ખાટલા નીચે, કબાટમાં અને ટેબલ પર વારંવાર જોવા લાગ્યા. તેમના હાથ-પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા હતા અને ચહેરા પરથી પરસેવો વળી ગયો હતો. તેઓ બહાર દોડી આવ્યા અને આખા ઘરમાં અવાજ કરવા લાગ્યા.

"ગીતા, વહુબેટા, મારો ફોન ક્યાંય જોયો છે?" મનસુખભાઈનો અવાજ કાંપતો હતો. "મારો ફોન ઓશિકા નીચે જ હતો, ક્યાંય દેખાતો નથી."

ગીતાબેન રસોડામાંથી દોડી આવ્યા અને દાદાની આવી હાલત જોઈને ચિંતામાં પડી ગયા. "બાપુજી, તમે શાંતિથી બેસો, ઘરમાં જ ક્યાંક પડ્યો હશે, હું શોધી આપું છું."

સોહમ ત્યાં જ સોફા પર બેઠો હતો અને આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેને લાગ્યું કે આ તો સામાન્ય વાત છે, આટલો બધો હોબાળો કરવાની શી જરૂર છે.

"દાદા, એ જૂનો ભંગાર ફોન મેં આજે બપોરે બજારમાં વેચી દીધો છે," સોહમે સાવ સહજ અવાજે કહ્યું. "હું કાલે જ તમને મોટો નવો ટચસ્ક્રીન ફોન લાવી આપીશ."

આ સાંભળતા જ મનસુખભાઈના ચહેરાનો રંગ સાવ બદલાઈ ગયો. જે દાદાએ છેલ્લા વીસ વર્ષમાં ક્યારેય કોઈના પર અવાજ નહોતો ઉઠાવ્યો, તેઓ અચાનક ધ્રૂજી ઉઠ્યા. તેમની આંખો લાલચોળ થઈ ગઈ.

"તેં મારો ફોન વેચી દીધો?" મનસુખભાઈએ જોરથી બૂમ પાડી. "તેં મને પૂછ્યા વગર મારો ફોન અડવાની હિંમત કેવી રીતે કરી?"

તેમણે ગુસ્સામાં સામે પડેલું પાણીનું ગ્લાસ ટીપોઈ પર પછાડ્યું. આખો ડ્રોઈંગ રૂમ એકદમ શાંત થઈ ગયો અને ગીતાબેન પણ ડરીને પાછળ હટી ગયા.

સોહમ સ્તબ્ધ થઈને દાદા સામે જોઈ રહ્યો. તેણે પોતાની જિંદગીમાં ક્યારેય દાદાને આટલા ગુસ્સામાં કે આટલા ઉગ્ર જોયા નહોતા.

"દાદા, માત્ર પાંચસો રૂપિયાનો સાદો ફોન જ હતો ને, એમાં આટલો ગુસ્સો કેમ કરો છો?" સોહમે બચાવ કરતા કહ્યું.

"તને એ પાંચસો રૂપિયાનો લાગતો હતો, પણ એ મારા માટે શું હતો એ તને ક્યારેય નહીં સમજાય," મનસુખભાઈની આંખોમાંથી ગુસ્સાની સાથે આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેઓ ધ્રૂજતા પગલે પોતાના રૂમમાં ચાલ્યા ગયા અને અંદરથી બારણું બંધ કરી દીધું.

તે રાત્રે મનસુખભાઈએ જમવાની પણ સાફ ના પાડી દીધી. સોહમના પિતા જ્યારે ઓફિસેથી આવ્યા ત્યારે તેમને આખી વાતની ખબર પડી. તેમણે પણ સોહમને ખૂબ ઠપકો આપ્યો કે વડીલોની વસ્તુને પૂછ્યા વગર વેચાય નહીં.

સોહમને લાગ્યું કે બધા એક નાનકડી વાતનું ખોટું વતેસર કરી રહ્યા છે. તેને પોતાના પર ગુસ્સો આવ્યો પણ દાદાના આવા વર્તન પાછળનું સાચું કારણ સમજાતું નહોતું.

આમ ને આમ ત્રણ દિવસ વીતી ગયા. દાદાએ ઘરના કોઈ સભ્ય સાથે વાત કરવાનું સાવ બંધ કરી દીધું હતું. તેઓ આખો દિવસ પોતાના રૂમમાં બારી પાસે બેસીને શૂન્યમનસ્ક નજરે બહાર જોતા રહેતા હતા.

ચોથા દિવસે બપોરે સોહમના મોબાઈલ પર એક અજાણ્યા નંબર પરથી ફોન આવ્યો. સોહમે ફોન ઉપાડ્યો અને પૂછ્યું, "હેલો, કોણ બોલો છો?"

"ભાઈ, હું પેલા બજારની મોબાઈલ શોપમાંથી બોલું છું, જ્યાં તમે ત્રણ દિવસ પહેલા જૂનો કીપેડ ફોન વેચી ગયા હતા," સામેથી દુકાનદારે કહ્યું.

"હા, બોલો શું કામ હતું?" સોહમે સામાન્ય અવાજે પૂછ્યું.

"ભાઈ, એ ફોન એક ગ્રાહકે ખરીદ્યો હતો. તે આજે સવારે પાછો આવ્યો અને કહે છે કે આ ફોનમાં એક જૂનો વીડિયો સેવ કરેલો છે," દુકાનદારે ગંભીર અવાજે કહ્યું.

દુકાનદારે આગળ કહ્યું, "ગ્રાહકને લાગ્યું કે આ તમારા પરિવારની કોઈ અંગત યાદ છે, એટલે તેણે ડીલીટ કરવાને બદલે મને આપી દીધો. તમે તાત્કાલિક દુકાને આવીને આ ફોન પાછો લઈ જાવ."

સોહમને થોડું આશ્ચર્ય થયું કે એ સાદા કીપેડ ફોનમાં વળી કેવો વીડિયો હોઈ શકે. તે તરત જ પોતાની બાઇક લઈને બજારની દુકાને પહોંચ્યો.

દુકાનદારે એ જ જૂનો ઘસાયેલો ફોન સોહમના હાથમાં મૂક્યો. "ભાઈ, આમાં ગેલેરીમાં એક જ વીડિયો છે, તમે જાતે જ જોઈ લો."

સોહમે બાઇક પર બેસીને એ ફોનની નાની સ્ક્રીન ચાલુ કરી. તેણે ગેલેરી ખોલી અને અંદર પડેલી એકમાત્ર વીડિયો ફાઈલ પર ક્લિક કર્યું.

વીડિયો શરૂ થતાં જ સોહમના કાનમાં દાદાનો ધ્રૂજતો અવાજ સંભળાયો. સ્ક્રીન પર દાદાનો પોતાનો જ ચહેરો દેખાઈ રહ્યો હતો. તેઓ ફોનનો નાનો કેમેરો પોતાની સામે રાખીને વાત કરી રહ્યા હતા.

"વિજય બેટા, આજે તને ગયાને પાંચ વર્ષ થઈ ગયા," દાદા વીડિયોમાં બોલી રહ્યા હતા. "ઘરમાં બધા કહે છે કે સમય સાથે બધું ભૂલી જવાય, પણ હું તને એક ક્ષણ માટે પણ ભૂલી શકતો નથી."

આ સાંભળીને સોહમના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. વિજય તેના સગા પપ્પા હતા, જેનું આઠ વર્ષ પહેલા એક અકસ્માતમાં અવસાન થયું હતું.

વીડિયોમાં દાદા આગળ બોલી રહ્યા હતા અને તેમની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. "બેટા, સોહમ હવે બહુ મોટો થઈ ગયો છે. એ બરાબર તારા જેવો જ દેખાય છે અને તારી જેમ જ જીદ કરે છે."

દાદા કેમેરા સામે એવી રીતે જોઈને હસી રહ્યા હતા, જાણે તેમનો મૃત પુત્ર સાચે જ સામે બેસીને તેમની વાતો સાંભળતો હોય. "જ્યારે પણ મને તારી બહુ યાદ આવે છે, ત્યારે હું આ ફોન સામે બેસીને તારી સાથે વાતો કરી લઉં છું."

દાદાએ વીડિયોમાં આગળ કહ્યું, "આ ફોન તેં મને તારા પહેલા પગારમાંથી લાવી આપ્યો હતો. જ્યાં સુધી મારી પાસે આ ફોન છે, ત્યાં સુધી મને લાગે છે કે તું મારી આંગળી પકડીને મારી સાથે જ ઊભો છે."

વીડિયો પૂરો થઈ ગયો અને સ્ક્રીન કાળી થઈ ગઈ. સોહમના હાથમાંથી ફોન લગભગ નીચે પડવાની તૈયારીમાં હતો.

તેના પગ નીચેથી જાણે ધરતી સરકી ગઈ હોય તેવો આંચકો લાગ્યો. તેની છાતીમાં અસહ્ય દર્દ ઉપડ્યું અને આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

તેને હવે સમજાયું કે એ જૂનો ઘસાયેલો ફોન માત્ર પ્લાસ્ટિક અને વાયરનું ડબલું નહોતો. એ તો એક લાચાર પિતાનો પોતાના ગુજરી ગયેલા પુત્ર સાથે વાત કરવાનો એકમાત્ર સહારો હતો.

જ્યારે પણ દાદા એકલા પડતા, ત્યારે એ ફોનને છાતી સરસો ચાંપીને પોતાના દીકરાનો સ્પર્શ અનુભવતા હતા. પોતે માત્ર પાંચસો રૂપિયા માટે દાદાના જીવનનો સૌથી મોટો આધાર છીનવી લીધો હતો.

સોહમ પોતાની જાતને માફ કરી શકે તેમ નહોતો. તેણે દુકાનદારને પાંચસો રૂપિયા પાછા આપ્યા અને એ જૂનો ફોન બંને હાથમાં પકડી લીધો.

તેણે પોતાની બાઇક એટલી ઝડપે દોડાવી કે થોડી જ મિનિટોમાં તે ઘરના આંગણે પહોંચી ગયો. તે સીડીઓ ચડીને સીધો દાદાના રૂમ તરફ દોડ્યો.

દાદા હંમેશની જેમ ખાટલા પર બેઠા હતા. તેમના હાથ ખાલી હતા અને તેઓ શૂન્યમાં તાકી રહ્યા હતા.

સોહમ દોડીને દાદાના પગ પાસે જમીન પર બેસી પડ્યો. તેણે બંને હાથથી એ જૂનો કીપેડ વાળો ફોન દાદાની હથેળીમાં મૂકી દીધો.

"દાદા, મને માફ કરી દો," સોહમ ચોધાર આંસુએ રડવા લાગ્યો. "હું બહુ મોટો પાપી છું, મેં તમારી ભાવનાઓને ક્યારેય સમજવાની કોશિશ જ ન કરી."

મનસુખભાઈએ અચાનક પોતાના હાથમાં પરિચિત સ્પર્શ અનુભવ્યો. તેમણે નીચે જોયું તો તેમનો એ જ જૂનો ફોન તેમના હાથમાં હતો.

તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને હોઠ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેમણે સોહમ સામે જોયું, જે તેમના પગ પકડીને રડી રહ્યો હતો.

"દાદા, મેં એ વીડિયો જોઈ લીધો છે," સોહમનો અવાજ ગળામાં રૂંધાઈ રહ્યો હતો. "મને ખબર નહોતી કે આ ફોનમાં મારા પપ્પાનો અહેસાસ જીવતો હતો."

મનસુખભાઈએ ફોનને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો અને પછી સોહમના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેમના ચહેરા પરથી બધો ગુસ્સો ગાયબ થઈ ગયો હતો અને આંખોમાંથી અવિરત સ્નેહ વહેવા લાગ્યો.

"ઊભો થા બેટા, તું રડ નહીં," દાદાએ ગદગદ અવાજે સોહમને ઊભો કર્યો. "તું નાદાન હતો, તને આ વાતની ક્યાંથી ખબર હોય."

સોહમે દાદાને જોરથી ગળે લગાવી લીધા. "દાદા, હવેથી તમારે પપ્પા સાથે વાત કરવા માટે આ ફોનની સામે એકલા નહીં બેસવું પડે. હવેથી રોજ સાંજે હું તમારી પાસે બેસીશ અને આપણે બંને સાથે મળીને પપ્પાની વાતો કરીશું."

મનસુખભાઈએ સોહમના માથા પર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો. વર્ષો પછી તેમના હૃદય પરનો એક મોટો ભાર આજે હળવો થઈ ગયો હતો.

ગીતાબેન અને સોહમના પિતા પણ દરવાજે ઊભા રહીને આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યા હતા અને તેમની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી.

એ જૂનો ફોન ફરીથી દાદાના ઓશિકા નીચે પોતાની યોગ્ય જગ્યાએ મુકાઈ ગયો. હવે ઘરમાં કોઈને એ ફોન બેકાર કે જૂનવાણી લાગતો નહોતો, કારણ કે તે પ્રેમ અને લાગણીની અમૂલ્ય ધરોહર બની ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.