પતિએ કહ્યું મને એક છેલ્લો મોકો આપો, પત્નીએ એક વર્ષ સુધી કશું બોલ્યા વગર એવું કર્યું કે...

સાંજના સાત વાગ્યા હતા અને ઘરના આંગણામાં તુલસી ક્યારે દીવો પ્રગટી રહ્યો હતો.

જયેશ ઓફિસેથી આવીને સીધો સોફા પર બેઠો અને તેણે માથા પર હાથ મૂકી દીધો. રસોડામાંથી વાસણોનો ધીમો અવાજ આવી રહ્યો હતો.

તેણે ઊભા થઈને રસોડાના દરવાજે જઈને જોયું તો ભાવના રોટલી વણી રહી હતી. તેના ચહેરા પર કોઈ થાક કે ફરિયાદ નહોતી, માત્ર વર્ષોથી ચાલી આવતી એક ટેવાયેલી શાંતિ હતી.

લગ્નના પંદર વર્ષ વીતી ગયા હતા પણ જયેશે ક્યારેય ભાવના સામે પ્રેમથી જોયું નહોતું. તે હંમેશા પોતાના કામમાં, મિત્રોમાં અને બહારની દુનિયામાં જ વ્યસ્ત રહેતો હતો.

ઘરમાં ભાવનાની હાજરી એક ફર્નિચર જેવી બની ગઈ હતી જેનું કામ ફક્ત બધાની સેવા કરવાનું હતું. જયેશ ક્યારેય તેની સાથે બેસીને સુખ-દુઃખની બે વાતો પણ નહોતો કરતો.

ગયા મહિને જયેશને અચાનક છાતીમાં દુખાવો ઉપડ્યો અને તેને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવો પડ્યો હતો. તે પંદર દિવસ સુધી હોસ્પિટલના પલંગ પર રહ્યો ત્યારે તેના કોઈ કહેવાતા મિત્રો પાસે બેસવા નહોતા આવ્યા.

તે મુશ્કેલ દિવસોમાં ભાવના રાત-દિવસ એક કરીને હોસ્પિટલમાં જાગતી રહી હતી. તેણે જયેશની દવાઓ, જમવાનું અને સ્પોન્જિંગ બધું જ પોતાના હાથે સંભાળ્યું હતું.

હોસ્પિટલમાંથી રજા મળ્યા પછી જયેશના મનમાં પોતાની જૂની ભૂલો સતત ઘૂમરાતી રહી હતી. તેને સમજાયું હતું કે તેણે આખી જિંદગી જે સ્ત્રીની અવગણના કરી, તે જ સ્ત્રીએ તેને નવો જન્મ આપ્યો હતો.

જયેશ ધીમા પગલે રસોડામાં અંદર ગયો અને ભાવનાની સામે ઊભો રહ્યો. ભાવનાએ રોટલી તવા પર મૂકતા સામાન્ય અવાજે પૂછ્યું, "ચા બનાવી આપું?"

"ના ભાવના, મારે તારી સાથે એક જરૂરી વાત કરવી છે," જયેશનો અવાજ થોડો ધ્રૂજતો હતો.

ભાવનાએ ગેસ ધીમો કર્યો અને પાલવથી હાથ લૂછતા જયેશ સામે જોયું. "બોલો, શું વાત છે?"

જયેશે અચાનક ભાવનાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં પકડી લીધા. ભાવના આ સ્પર્શથી ચમકી ગઈ અને થોડી પાછળ ખસી ગઈ.

"ભાવના, મને માફ કરી દે," જયેશની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. "મેં પંદર વર્ષ સુધી તારી કદર નથી કરી અને તને બહુ દુઃખ આપ્યું છે."

ભાવના શાંત ઊભી રહી અને જયેશના ચહેરા સામે જોવા લાગી. તેના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો કે ખુશીના ભાવ નહોતા.

"હું વચન આપું છું કે હવેથી હું તને ખૂબ પ્રેમ કરીશ અને ક્યારેય કોઈ ફરિયાદનો મોકો નહીં આપું," જયેશે ગળગળા અવાજે કહ્યું. "આપણે બધું ભૂલીને નવેસરથી શરૂઆત કરીએ."

તે જ સમયે બહારથી જયેશના મોટાભાઈ અને ભાભી પણ ઘરમાં આવ્યા. તેમણે આ દ્રશ્ય જોયું અને બંને ખુશ થઈ ગયા.

"જોયું ભાવના, જયેશને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે," ભાભીએ હસીને કહ્યું. "હવે તું પણ બધું ભૂલી જા અને તેને માફ કરી દે."

મોટાભાઈએ પણ ઉમેર્યું, "પતિ પોતાની ભૂલ સ્વીકારીને માફી માંગે એનાથી મોટું શું હોય, હવે મોટું મન રાખીને વાત પતાવી દે."

બધાને લાગતું હતું કે ભાવના તરત જ રડી પડશે અને જયેશને માફ કરીને ગળે લગાવી લેશે. પણ ભાવનાએ ખૂબ શાંતિથી પોતાનો હાથ જયેશના હાથમાંથી ધીમેથી છોડાવી લીધો.

"હું માનું છું કે તમારી માફી સાચી છે," ભાવનાએ નીચા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું. "પણ મને તમારા ભવિષ્ય પર હજુ વિશ્વાસ નથી બેસતો."

આ સાંભળીને જયેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો અને ભાભીની આંખો પણ આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

"ભાવના, આ તું શું બોલે છે?" ભાભીએ અચંબાથી પૂછ્યું. "માણસ આટલી આજીજી કરે છે તો પણ તું આવું કઠોર વલણ રાખે છે?"

"હું કોઈ ગુસ્સામાં નથી ભાભી," ભાવનાએ કહ્યું અને ફરી ગેસ ચાલુ કર્યો. "પંદર વર્ષની ઉપેક્ષા માત્ર બે મિનિટની માફીથી ભૂંસાઈ નથી જતી."

જયેશનું માથું ઝૂકી ગયું અને તે ચૂપચાપ રસોડામાંથી બહાર નીકળીને પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો. તેને લાગ્યું હતું કે માફી માંગવાથી બધું એક જ ક્ષણમાં પહેલા જેવું થઈ જશે.

તે રાત્રે ભાવનાએ હંમેશની જેમ બધાને ગરમ જમવાનું પીરસ્યું અને પોતાના કામ પતાવ્યા. તેણે ઘરમાં કોઈ કકળાટ ન કર્યો કે ન તો કોઈ મોટો તમાશો કર્યો.

બીજા દિવસથી ઘરમાં એક નવો બદલાવ શરૂ થયો. ભાવના પોતાની સામાન્ય દિનચર્યા મુજબ જીવતી રહી અને કોઈ અપેક્ષા રાખ્યા વિના ઘર સંભાળતી રહી.

જયેશે પણ તે દિવસે નક્કી કર્યું કે તે હવે શબ્દોથી નહીં પણ પોતાના વર્તનથી ભાવનાનો વિશ્વાસ જીતશે. તેણે સવારે વહેલા ઊઠીને ભાવનાને ચા બનાવવામાં મદદ કરવાનું શરૂ કર્યું.

પહેલા દિવસે જ્યારે જયેશ ચાની તપેલી લઈને ઊભો રહ્યો ત્યારે ભાવનાએ તેને રોક્યો નહીં. તેણે માત્ર એટલું જ કહ્યું, "આદુ ખાંડીને નાખજો."

જયેશે કોઈ અહંકાર રાખ્યા વિના આદુ ખાંડ્યું અને ચા બનાવીને ભાવનાના હાથમાં કપ આપ્યો. ભાવનાએ ચા પીધી અને કપ રસોડાના સિંકમાં મૂકી દીધો, પણ કોઈ ખાસ પ્રશંસા ન કરી.

ઓફિસેથી આવ્યા પછી જયેશ હવે સીધો મિત્રો પાસે જવાને બદલે સીધો ઘરે આવતો હતો. તે શાકભાજી લાવવાનું અને કરિયાણાની થેલીઓ ઊંચકવાનું કામ પોતે કરવા લાગ્યો.

એક દિવસ સાંજે વરસાદ પડી રહ્યો હતો અને કપડાં ધાબા પર સૂકાતા હતા. જયેશ દોડીને ધાબે ગયો અને બધા કપડાં ઉતારીને નીચે લઈ આવ્યો.

તેણે કપડાંની સરખી ગડી વાળીને કબાટમાં મૂકી દીધા. ભાવના રૂમમાં આવી અને આ દ્રશ્ય જોઈને ઊભી રહી ગઈ, પણ કશું બોલ્યા વગર જતી રહી.

જયેશ હવે ભાવના તરફથી કોઈ વખાણ કે માફીના શબ્દોની અપેક્ષા રાખતો નહોતો. તે ફક્ત પોતાની ફરજ સમજીને આ બધું કરતો હતો.

ત્રણ મહિના વીતી ગયા અને દિવાળીનો તહેવાર નજીક આવ્યો. આ વખતે જયેશે ઘરની સાફ-સફાઈમાં જાતે રસ લીધો અને આખા ઘરના પંખા તથા જાળીઓ સાફ કરી દીધા.

તેણે ભાવનાને પૂછ્યા વગર તેના માટે એક સુંદર સુતરાઉ સાડી ખરીદી લીધી. સાંજે તેણે તે પેકેટ ભાવનાના ટેબલ પર મૂકી દીધું.

ભાવનાએ પેકેટ ખોલ્યું અને સાડી જોઈ. સાડીનો રંગ તેનો મનપસંદ આછો ગુલાબી હતો, જે જયેશને ક્યારેય યાદ રહેતો નહોતો.

"આ તમારા માટે છે," જયેશે સંકોચ સાથે કહ્યું.

"ધન્યવાદ," ભાવનાએ એટલું જ કહ્યું અને સાડી કબાટમાં મૂકી દીધી.

જયેશના મનમાં હવે કોઈ નિરાશા નહોતી થતી કે ભાવના કેમ ખુશ થઈને બોલતી નથી. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે વર્ષોના ઘા રુઝાતા સમય લાગે છે.

છ મહિના પછી એક દિવસ ભાવનાની તબિયત અચાનક બગડી અને તેને સખત તાવ આવ્યો. તે પથારીમાંથી ઊભી પણ નહોતી થઈ શકતી.

જયેશે તે દિવસે ઓફિસમાંથી રજા મૂકી દીધી અને આખો દિવસ ભાવના પાસે બેસી રહ્યો. તેણે જાતે રસોડામાં જઈને મગની દાળની ખીચડી બનાવી.

તેણે વાટકામાં ખીચડી લઈને ભાવનાને ધીમે ધીમે પોતાના હાથે ખવડાવી. ભાવનાના માથા પર ઠંડા પાણીના પોતાં મૂક્યા અને દવાઓ સમયસર આપી.

"તમે ઓફિસ કેમ ન ગયા?" ભાવનાએ નબળા અવાજે પૂછ્યું.

"તારી તબિયત કરતાં ઓફિસનું કામ વધારે મહત્વનું નથી," જયેશે ખૂબ જ સહજતાથી કહ્યું.

ભાવનાએ જયેશની આંખોમાં જોયું. તે આંખોમાં હવે કોઈ દંભ કે દેખાડો નહોતો, માત્ર એક સાચી ચિંતા હતી.

તે રાત્રે જયેશ ખુરશી પર બેઠા બેઠા જ ઊંઘી ગયો જેથી ભાવનાને રાત્રે પાણીની જરૂર પડે તો તરત આપી શકાય. ભાવના આખી રાત જયેશના થાકેલા ચહેરા સામે જોઈ રહી.

નવ મહિના વીતી ગયા પછી પણ જયેશના વર્તનમાં કોઈ બદલાવ ન આવ્યો. તે એવો જ શાંત, સહાયક અને પ્રેમાળ રહ્યો જેવો તે પહેલા દિવસે બન્યો હતો.

તેણે ક્યારેય ભાવનાને એવો અહેસાસ ન કરાવ્યો કે તે તેના પર કોઈ ઉપકાર કરી રહ્યો છે. તે પોતાની ભૂતકાળની બેદરકારીનું પ્રાયશ્ચિત એક તપસ્યાની જેમ કરી રહ્યો હતો.

એક વર્ષ પૂરું થવા આવ્યું હતું અને રવિવારની સવાર હતી. જયેશ રસોડામાં ઊભો રહીને હંમેશની જેમ શાક સમારી રહ્યો હતો.

ભાવના નાહીને બહાર આવી અને પૂજાના ઓરડામાં દીવો પ્રગટાવ્યો. તેણે પેલી આછા ગુલાબી રંગની સાડી પહેરેલી હતી જે જયેશે દિવાળી પર આપી હતી.

પૂજા પતાવીને ભાવના રસોડામાં આવી અને જયેશના હાથમાંથી છરી લઈ લીધી. "લાવો, બાકીનું શાક હું સમારી લઉં છું, તમે હાથ ધોઈ લો."

જયેશે હાથ ધોયા અને ટેબલ પાસે આવીને ઊભો રહ્યો. ભાવનાએ રસોડામાંથી ચાના બે કપ બહાર લાવ્યા.

તેણે એક કપ જયેશ સામે મૂક્યો અને બીજો કપ લઈને તેની સામેની ખુરશી પર બેસી ગઈ. પંદર વર્ષમાં આ પહેલીવાર બન્યું હતું કે ભાવના જયેશની સામે બેસીને ચા પી રહી હતી.

જયેશ આશ્ચર્યથી ભાવના સામે જોઈ રહ્યો. ભાવનાએ ચાની એક ચૂસકી લીધી અને પછી જયેશની આંખોમાં જોયું.

"આજે સાંજે આપણે બહાર જમવા જઈશું?" ભાવનાએ ધીમેથી પૂછ્યું.

જયેશના હાથમાંથી ચાનો કપ લગભગ છલકાઈ ગયો. તેના ચહેરા પર એક અજાણી ચમક આવી ગઈ.

"સાચે જ?" જયેશે અવિશ્વાસથી પૂછ્યું.

ભાવનાના ચહેરા પર વર્ષો પછી એક સાચું અને નિર્દોષ સ્મિત આવ્યું. તેણે પોતાનો હાથ આગળ વધારીને જયેશના હાથ પર મૂક્યો.

"હા, સાચે જ," ભાવનાએ કહ્યું. "તમે શબ્દોથી નહીં પણ આખા એક વર્ષની મહેનતથી સાબિત કરી દીધું છે."

જયેશની આંખોમાંથી આંસુ છલકાઈ ગયા અને તેણે ભાવનાનો હાથ પકડી લીધો. "ભાવના, હું તને ક્યારેય દુઃખી નહીં કરું."

"મને ખબર છે," ભાવનાએ શાંતિથી કહ્યું. "તમે માફી માંગીને તેને ભૂલી ન ગયા, પણ તેને જીવીને બતાવી."

જયેશે તે દિવસે સમજી લીધું કે સાચો પસ્તાવો એ નથી કે તમે કેટલા સારા શબ્દો બોલો છો. સાચો પસ્તાવો એ છે કે તમે સામેની વ્યક્તિના વિશ્વાસને પાછો મેળવવા માટે કેટલા સમર્પિત રહો છો.

બંનેએ સાથે બેસીને શાંતિથી ચા પૂરી કરી. ઘરના વાતાવરણમાં હવે વર્ષો જૂની ખામોશી નહોતી, પણ એક નવા અને મજબૂત સંબંધની મીઠાશ ભળી ચૂકી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.