શેઠાણીએ નોકરાણીની દીકરીના ગળામાં એવું કંઈક જોયું કે...

રમાના હાથમાંથી પાણીનો કાચનો ગ્લાસ અચાનક છૂટીને જમીન પર પડ્યો અને તેના નાના નાના અસંખ્ય ટુકડા થઈ ગયા. ગ્લાસ જમીન પર પડવાનો જોરદાર અવાજ સાંભળીને રમેશ પોતાના રૂમમાંથી દોડીને બહાર આવ્યો. તેણે જોયું કે રમા જમીન પર બેસીને ખૂબ જ રડી રહી હતી અને તેના બંને હાથ ખરાબ રીતે ધ્રૂજી રહ્યા હતા. આજે વીસ વર્ષ પૂરા થયા હતા. બરાબર વીસ વર્ષ પહેલાં આજના જ દિવસે તેમની એકની એક લાડકવાયી દીકરી શહેરના મોટા મેળાની ભીડમાં ક્યાંક અચાનક ખોવાઈ ગઈ હતી. રમેશે નીચે બેસીને રમાના ખભા પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને તેને ખૂબ શાંત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો. રમાએ પોતાના આંસુ લૂછતાં રડતા રડતા કહ્યું કે મને ગમે ત્યાંથી મારી દીકરી પાછી લાવી આપો. રમેશ પાસે આ વાતનો કોઈ જ સંતોષકારક જવાબ ન હતો. તે માત્ર રમાને સાંત્વના આપી રહ્યો હતો. ઘરમાં બધું જ હતું, પુષ્કળ પૈસા, મોટી ગાડી, નોકર ચાકર, પણ એક દીકરીની ખોટ તેમને રોજ અંદરથી ખાઈ રહી હતી. દીકરી વગર આ આટલો મોટો બંગલો તેમને ખાવા ધાતો હતો.

થોડા દિવસ પછી વહેલી સવારના સમયે તેમના ઘરની મુખ્ય ઘંટડી વાગી. રમાએ ભારે હૈયે અને ધીમા પગલે દરવાજો ખોલ્યો તો સામે એક ખૂબ જ વૃદ્ધ અને બીમાર સ્ત્રી ઊભી હતી. તેની સાથે એક વીસ બાવીસ વર્ષની સુંદર પણ ગભરાયેલી યુવતી પણ હતી. રમાએ ધ્યાનથી જોયું તો તે ગીતા હતી. ગીતા બરાબર વીસ વર્ષ પહેલાં તેમના આ જ ઘરમાં નોકરાણી તરીકે કામ કરતી હતી. પછી અચાનક જ તે કોઈને કંઈ પણ કહ્યા વગર નોકરી છોડીને રાતોરાત જતી રહી હતી. ગીતાની હાલત આજે ખૂબ જ ખરાબ હતી. તેના કપડાં ફાટેલા અને એકદમ મેલા હતા અને તેનો ચહેરો સાવ નિસ્તેજ થઈ ગયો હતો. રમાએ તેમને અંદર બોલાવ્યા અને ડ્રોઇંગ રૂમના સોફા પર બેસાડ્યા. ગીતાએ રડતાં રડતાં સીધા જમીન પર બેસીને રમાના બંને પગ પકડી લીધા. તેણે ખૂબ જ દુઃખી અવાજે કહ્યું કે હું ખૂબ બીમાર છું અને મારી પાસે જીવવા માટે હવે વધારે સમય બચ્યો નથી. મોટા ડોક્ટરે પણ મને હવે જવાબ આપી દીધો છે.

ગીતાએ પોતાની સાથે આવેલી ગભરાયેલી યુવતી તરફ પોતાનો ઈશારો કર્યો. તેણે રડતા અને કાંપતા અવાજે કહ્યું કે આ મારી એકની એક દીકરી અંજલિ છે. મારા ગયા પછી આ દુનિયામાં તેનું પોતાનું કહી શકાય તેવું કોઈ જ નથી. તમે મહેરબાની કરીને તેને તમારા આ મોટા ઘરમાં કામ પર રાખી લો. તે તમારા ઘરનું બધું જ કામ ખૂબ જ સારી રીતે કરી લેશે અને બદલામાં તેને માત્ર બે ટંક ખાવાનું મળી રહેશે. રમાને ગીતા પર અંદરથી ગુસ્સો તો હતો કારણ કે તે વીસ વર્ષ પહેલાં અચાનક નોકરી છોડીને જતી રહી હતી. પણ અંજલિનો માસૂમ ચહેરો અને તેની ગભરાયેલી આંખો જોઈને રમાનું કઠોર હૃદય પીગળી ગયું. તેણે અંજલિને પોતાના ઘરમાં કાયમી કામ કરવા માટે રાખી લીધી. ગીતા રમાનો વારંવાર બે હાથ જોડીને આભાર માનીને ત્યાંથી જતી રહી. અંજલિએ તે જ દિવસથી ઘરનું બધું જ કામ શરૂ કરી દીધું. અંજલિ શરૂઆતમાં ખૂબ જ ડરેલી અને સહમેલી રહેતી હતી.

અંજલિ સ્વભાવે ખૂબ જ શાંત, સરળ અને મહેનતુ છોકરી હતી. તે રોજ સવારે ખૂબ વહેલા ઊઠીને આખા ઘરની સાફસફાઈ જાતે જ કરતી. રમાને ક્યારેય કોઈ પણ કામ તેને કહેવું પડતું ન હતું. અંજલિ ઘરનું બધું જ કામ પોતાની મેળે સમજી જતી અને સમયસર પૂરું કરી દેતી. રમેશ પણ અંજલિના આટલા સારા કામથી ખૂબ ખુશ હતો. ઘરમાં અંજલિના આવવાથી જાણે એક નવી જ રોનક આવી ગઈ હતી. અંજલિ રમાનું ખૂબ જ ઝીણવટભર્યું ધ્યાન રાખતી. જ્યારે પણ રમા બીમાર પડતી ત્યારે અંજલિ આખી રાત જાગીને તેના માથા પાસે બેસીને તેની સેવા કરતી. રમાને ધીમે ધીમે અંજલિમાં પોતાની ખોવાયેલી દીકરીની છબી દેખાવા લાગી હતી. તે અવારનવાર નવરાશના સમયે અંજલિને પોતાની પાસે બેસાડીને લાંબી વાતો કરતી. અંજલિ પણ રમાને પોતાની સગી માં જેટલો જ અપાર પ્રેમ કરતી અને તેનું દરેક કામ હોંશે હોંશે કરતી.

એક દિવસ બપોરના સમયે રમાના ઘરે તેમની નણંદ કામિની અચાનક આવી પહોંચી. કામિનીનો સ્વભાવ ખૂબ જ કડક, ગુસ્સાવાળો અને શંકાશીલ હતો. તેને પોતાના ભાઈના ઘરમાં કોઈ નવી વ્યક્તિ આવે તે જરા પણ ગમતું ન હતું. કામિનીએ અંજલિને ઘરમાં કામ કરતી જોઈને તરત જ રમાને કડક શબ્દોમાં ટોકી. તેણે કહ્યું કે આવી સાવ અજાણી છોકરીઓ પર ક્યારેય ભરોસો ન કરાય. આજકાલ ચોરીના અને લૂંટફાટના બનાવો બહુ વધી ગયા છે. રમાએ કામિનીને ખૂબ શાંતિથી સમજાવવાનો પ્રયાસ કર્યો કે અંજલિ ખૂબ સારી અને સંસ્કારી છોકરી છે અને તે આપણી જૂની નોકરાણી ગીતાની જ દીકરી છે. પણ કામિની કોઈ વાત માનવા તૈયાર ન હતી. તે અંજલિને નાની નાની વાતોમાં હેરાન કરવા લાગી અને મહેણાં મારવા લાગી. અંજલિ આ બધું જ ચૂપચાપ સહન કરતી કારણ કે તેને પોતાની માંની સારવાર માટે નોકરીની ખૂબ જરૂર હતી. રમાને આ બધું જોઈને ખૂબ દુઃખ થતું પણ તે કામિનીને કંઈ કહી શકતી ન હતી.

બીજા દિવસે સવારે કામિનીએ ઘરમાં મોટો હોબાળો મચાવ્યો. તેણે બૂમાબૂમ કરીને આખું ઘર માથે લીધું. રમા અને રમેશ પોતાનો નાસ્તો છોડીને દોડીને બહાર આવ્યા. કામિનીએ ખૂબ ગુસ્સામાં કહ્યું કે તેની સોનાની મોંઘી વીંટી ચોરાઈ ગઈ છે. તેણે સીધી જ અંજલિ પર શંકા કરી અને તેની સામે આંગળી ચીંધી. કામિનીએ મોટા અવાજે કહ્યું કે ઘરમાં આ એક જ બહારની વ્યક્તિ છે. ચોક્કસ આણે જ મારી સોનાની વીંટી ચોરી હશે. અંજલિ ખૂબ ડરી ગઈ અને રડવા લાગી. તે વારંવાર બે હાથ જોડીને કહેવા લાગી કે તેણે કોઈ વીંટી લીધી નથી. પણ કામિની કોઈ વાત સાંભળવા તૈયાર ન હતી. તેણે અંજલિનો નાનો સામાન રૂમમાંથી બહાર ફેંકવાનું શરૂ કર્યું. રમાથી આ બધું અન્યાય સહન ન થયું. તેણે કામિનીને તરત જ રોકી અને કડક અવાજે કહ્યું કે અંજલિ આવું કામ ક્યારેય ન કરી શકે મને તેના પર પૂરેપૂરો ભરોસો છે.

રમાએ જાતે જ આખા ઘરમાં કામિનીની વીંટી શોધવાનું શરૂ કર્યું. તેણે બધા જ રૂમ અને કબાટ તપાસ્યા. થોડી વાર પછી રમાને કામિનીની વીંટી બાથરૂમમાં સાબુના ડબ્બા પાસેથી મળી ગઈ. કામિની આ જોઈને શરમથી નીચું જોઈ ગઈ. રમાએ કામિનીને ખૂબ ઠપકો આપ્યો અને કહ્યું કે કોઈ પણ પાક્કા પુરાવા વગર ગરીબ પર ચોરીનો આરોપ લગાવવો મોટું પાપ છે. કામિની ચૂપચાપ પોતાનો સામાન લઈને ત્યાંથી પોતાના ઘરે જતી રહી. આ ઘટના પછી રમા અને અંજલિ વચ્ચેનો સંબંધ વધુ ગાઢ અને મજબૂત બની ગયો. અંજલિ રમાને ભેટીને ખૂબ રડી. રમાએ તેને શાંત કરી અને તેના માથા પર પ્રેમથી હાથ ફેરવીને કહ્યું કે આજથી તું મારી સગી દીકરી સમાન છે. કોઈ પણ તને આ ઘરમાંથી ક્યારેય કાઢી નહીં શકે. અંજલિને પોતાની જિંદગીમાં પહેલીવાર કોઈએ આટલો સાચો પ્રેમ આપ્યો હતો.

થોડા મહિનાઓ શાંતિથી પસાર થયા. અંજલિ હવે ઘરની એક મહત્વની સભ્ય બની ગઈ હતી. તે રમા સાથે બજારમાં જતી અને રમેશ માટે તેની પસંદગીની રસોઈ પણ બનાવતી. એક સાંજે અંજલિના ફોન પર સરકારી હોસ્પિટલમાંથી અચાનક ફોન આવ્યો. ગીતાની તબિયત ખૂબ જ લથડી ગઈ હતી અને ડોક્ટરે તેને તાત્કાલિક હોસ્પિટલ બોલાવી હતી. અંજલિ ખૂબ ગભરાઈ ગઈ અને રડવા લાગી. રમા તરત જ પોતાની ગાડી કાઢીને અંજલિને હોસ્પિટલ લઈ ગઈ. ડોક્ટરે બહાર આવીને કહ્યું કે ગીતા પાસે હવે બહુ ઓછો સમય બચ્યો છે, તેના બંને ફેફસાં સંપૂર્ણપણે ખરાબ થઈ ગયા છે. અંજલિ ગીતાના પલંગ પાસે નીચે બેસીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી રહી હતી. રમા પણ ત્યાં જ ઊભી હતી અને અંજલિના ખભા પર હાથ રાખીને તેને સાંત્વના આપી રહી હતી. ગીતાએ ધીમેથી પોતાની આંખો ખોલી અને રમાને પોતાની પાસે બોલાવી. તેનો અવાજ ખૂબ જ નબળો પડી ગયો હતો. ગીતાએ રમાનો હાથ પકડીને માફી માંગવાનું શરૂ કર્યું.

રમાને કંઈ સમજાતું ન હતું કે ગીતા અત્યારે કેમ માફી માંગી રહી છે. ગીતાએ ખાંસી ખાતા ખાતા કહ્યું કે મારે તમને એક બહુ મોટું અને કડવું સત્ય જણાવવું છે. વીસ વર્ષ પહેલાં મેં એક બહુ મોટો ગુનો કર્યો હતો જેનો ભાર હું આખી જિંદગી મારા માથા પર ઊંચકીને ફરી છું. ગીતા બોલતા બોલતા હાંફવા લાગી. અંજલિએ તરત જ તેને થોડું પાણી પીવડાવ્યું. ગીતાએ આગળ કહ્યું કે વીસ વર્ષ પહેલાં મારી પોતાની સગી દીકરી ભારે તાવના કારણે મરી ગઈ હતી. હું એ દુઃખમાં પાગલ જેવી થઈ ગઈ હતી. તે જ દિવસે ગામના મેળામાં મેં તમારી દીકરીને એકલી ઊભેલી જોઈ. મારા મગજ પર જાણે કોઈ ખરાબ ભૂત સવાર થઈ ગયું હતું. મેં તમારી દીકરીને તરત જ ઉપાડી લીધી અને ત્યાંથી ભાગી ગઈ. હું એ જ રાત્રે શહેર છોડીને દૂર જતી રહી જેથી કોઈ મને પકડી ન શકે.

રમા અને અંજલિ બંને આ ભયાનક સત્ય સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. રમાના પગ નીચેથી જાણે જમીન ખસી ગઈ. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું કે શું અંજલિ જ મારી એ ખોવાયેલી દીકરી છે. ગીતાએ રડતાં રડતાં હા પાડી. તેણે અંજલિને કહ્યું કે તારી પાસે જે નાની કપડાની પોટલી છે તે જલ્દી ખોલ. અંજલિએ ધ્રૂજતા હાથે પોતાની જૂની થેલીમાંથી એક જૂની પોટલી કાઢી. ગીતાએ કહ્યું કે આમાં એ જ કપડાં છે જે પહેરીને તું મેળામાં ખોવાઈ હતી. મેં આ કપડાં ક્યારેય ફેંક્યા નથી. રમાએ તરત જ તે પોટલી પોતાના હાથમાં લીધી અને તેને ઉતાવળમાં ખોલી. અંદર એક નાનું ગુલાબી રંગનું સુંદર ફ્રોક અને ચાંદીની એક નાની પાયલ હતી.

રમાએ તે ગુલાબી ફ્રોક અને ચાંદીની પાયલ જોઈને તરત જ ઓળખી લીધા. આ એ જ કપડાં હતા જે તેણે પોતાની દીકરીને મેળામાં જવા માટે પોતાના હાથે પ્રેમથી પહેરાવ્યા હતા. પાયલમાંથી એક નાની ઘૂઘરી ગાયબ હતી. રમા પાસે બીજી પાયલ હજુ પણ પોતાના કબાટમાં સાચવેલી પડી હતી. રમા ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી. તેણે અંજલિને જોરથી પોતાના ગળે લગાડી લીધી. વીસ વર્ષની લાંબી તડપ આજે પૂરી થઈ હતી. અંજલિને પણ વિશ્વાસ ન હતો આવતો કે જેને તે પોતાની માલિકણ સમજતી હતી તે જ તેની સગી જન્મદાત્રી માં છે. તે રમાના ખભા પર માથું રાખીને રડવા લાગી. ગીતા પથારીમાં બે હાથ જોડીને રડી રહી હતી. તેણે કહ્યું કે મને ખબર છે કે મારો ગુનો ક્યારેય માફ કરવા લાયક નથી. પણ હું મરતા પહેલા મારું પાપ ધોવા માંગતી હતી.

રમાના મનમાં ગીતા પ્રત્યે ખૂબ જ ગુસ્સો હતો. તેણે વીસ વર્ષ સુધી પોતાની દીકરી વગર જે અસહ્ય દર્દ સહન કર્યું હતું તે શબ્દોમાં વર્ણવી શકાય તેમ ન હતું. રાતોની રાતો તે રડી રડીને પસાર કરતી હતી અને ભગવાનને પ્રાર્થના કરતી હતી. પણ આજે તેની ખોવાયેલી દીકરી તેની સામે ઊભી હતી. રમાએ ગીતા તરફ જોયું. ગીતાની આંખોમાં સાચો પસ્તાવો હતો અને તે મોતની એકદમ નજીક હતી. રમાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કહ્યું કે તેં મારી પાસેથી મારી દીકરી છીનવીને બહુ મોટું પાપ કર્યું હતું. પણ તેં તેને મોટા કરવામાં કોઈ કસર નથી છોડી. તેં તેને સારા સંસ્કાર આપ્યા છે અને તેને સાચવી છે. આજે તારી જિંદગીની અંતિમ ઘડીઓ છે. હું તને માફ કરું છું. રમાના આ શબ્દો સાંભળીને ગીતાની આંખોમાંથી શાંતિના આંસુ વહેવા લાગ્યા.

થોડી વાર પછી ગીતાએ હોસ્પિટલના પલંગ પર અંતિમ શ્વાસ લીધા. અંજલિ ખૂબ રડી પણ હવે તે આ દુનિયામાં એકલી ન હતી. રમા અને રમેશ તેની સાથે હતા. રમેશને જ્યારે આ વાતની ખબર પડી ત્યારે તે પણ બધું કામ છોડીને હોસ્પિટલ દોડી આવ્યો અને પોતાની દીકરીને ભેટી પડ્યો. ગીતાના અંતિમ સંસ્કાર પૂરા કર્યા પછી તેઓ અંજલિને લઈને પોતાના ઘરે પાછા આવ્યા. ઘરમાં પ્રવેશતા જ રમાએ અંજલિનું માથું પ્રેમથી ચૂમી લીધું. રમેશે પણ પોતાની દીકરીને વીસ વર્ષ પછી છાતીએ લગાડી. આખું ઘર જે વીસ વર્ષથી સાવ સૂનું પડ્યું હતું તે આજે ફરીથી દીકરીના આગમનથી જીવંત થઈ ઉઠ્યું હતું. અંજલિ પોતાના અસલી માતા પિતાનો પ્રેમ પામીને બધું જ દુઃખ ભૂલી ગઈ. રમાએ અંજલિનો હાથ પકડીને કહ્યું કે હવે આપણે ક્યારેય એકબીજાથી છૂટા નહીં પડીએ.

સમય પસાર થતો ગયો. અંજલિએ ઘરની બધી જ જવાબદારી પોતાના માથે લઈ લીધી. રમા અને રમેશ હવે ખૂબ જ ખુશ રહેતા હતા. કામિનીને જ્યારે આ વાતની ખબર પડી ત્યારે તે પણ અંજલિની માફી માંગવા ઘરે આવી. તેણે અંજલિના પગ પકડી લીધા અને પોતાની ભૂલ સ્વીકારી. અંજલિએ મોટા મનથી તેને પણ માફ કરી દીધી અને તેને ગળે લગાડી. ઘરમાં હવે રોજ ઉત્સવ જેવો માહોલ રહેતો. અંજલિના આવવાથી રમાના જીવનમાં જાણે વસંત ખીલી ઉઠી હતી. વીસ વર્ષનો વિરહ એક અદભુત મિલનમાં ફેરવાઈ ગયો હતો. સાચો પ્રેમ અને ક્ષમા હંમેશા જીતે છે તે વાત આજે સાબિત થઈ ગઈ હતી. રમા રોજ અંજલિને પોતાના હાથે જમાડતી અને તેની સાથે જ સૂતી. હવે તેમના ઘરમાં કોઈ દુઃખ કે દર્દ ન હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.